Pozostawić, aby odnaleźć w Bogu

W czasach Starego Testamentu bogactwo było znakiem i synonimem Bożego błogosławieństwa. Dlatego słowa Jezusa tak bardzo zaskakują uczniów. Ubóstwo nie jest wartością samą w sobie, lecz ze względu na Boga. Ten, dla kogo Bóg staje się pierwszym i największym bogactwem, staje się coraz bardziej wolny od zaborczego posiadania rzeczy materialnych. Ten, kto znajdzie Jezusa, potrafi dla Niego stopniowo pozostawiać wszystko, a jednocześnie na nowo odnajdywać w Nim wszystko i wszystkich. Paradoksalnie to, co tracimy ze względu na Boga, odnajdujemy w Nim na nowo, inaczej, głębiej, lepiej niż dotychczas.

Jezu, pragnę, abyś coraz bardziej stawał się moim wszystkim, tak, abym będąc coraz bardziej wolny, wszystko odnalazł w Tobie na nowo.

Największy znak

Faryzeusze i uczeni w Piśmie podstępnie chcą wystawić Jezusa na próbę. Nie przyjmują znaków, które już czyni, lecz chcą czegoś specjalnego. A czy my nie jesteśmy czasami do nich podobni? Jezus daje nam swoje Słowo, swoją obecność w Eucharystii, sakramenty, łaskę, a my często chcemy jakichś innych znaków od Boga, o które prosimy. I możemy czuć się bardzo zawiedzeni, kiedy ich nie otrzymujemy. Największym znakiem, jaki Jezus nam zostawił, jest moc Jego chwalebnego zmartwychwstania poprzedzonego męką i śmiercią.

Jezu, Twoja paschalna tajemnica męki, śmierci i zmartwychwstania jest największym znakiem Twojej miłości do mnie. Adoruję tę miłość!