15 października – poniedziałek XXVIII tygodnia zwykłego, rok II

Dziwić może nienasycenie tłumów otaczających Jezusa. Żądają nowego znaku, aby uwierzyć, że przybliżyło się Królestwo Boże. Skąd taka postawa, skoro do tego fragmentu w Ewangelii Łukasza odnajdziemy opisy dwunastu cudów? W tych znakach Izraelici powinni dostrzec, że nastał rok łaski od Pana. Stąd te ostre słowa Jezusa o przewrotności tego plemienia. Ale Pan sam da wam znak (Iz 7, 14). Jest nim Boże miłosierdzie. To oznaczają słowa o Jonaszu, który stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy. Pogański naród, tak znienawidzony przez lud wybrany, nawrócił się pod wpływem tego proroka. Izraelici zaś nie umieli zachwycić się Jezusem, który przewyższa wszelką ludzką mądrość. Dlatego żądali znaków. A my jak patrzymy na Jezusa?

Jezu, tak łatwo jest żądać znaków od Ciebie, a potem z przyjemnością je oglądać. Pozwól mi poznać, że największym znakiem jest to, co robisz w mym sercu, które oczyszczasz z grzechów.

17 września – poniedziałek XXIV tygodnia zwykłego, rok II

Setnik wypowiada słowa, które my powtarzamy przed przyjęciem Komunii Świętej: Panie, nie jestem godzien, ale powiedz tylko słowo. Jest on przykładem człowieka wiary, przez którą jesteśmy uzdrowieni, usprawiedliwieni i zbawieni. Setnik wierzy w Jezusa, jak również w moc Jego słowa. Istotne jest to, że rozumie ją we właściwy sposób. Jako setnik ma władzę, czyli jego słowo wypowiedziane w formie polecenia musi być wykonane. Ma jednak świadomość, że rozciąga się ona jedynie nad jego podwładnymi. W Jezusie widzi natomiast Tego, który ma moc nad ludzkimi chorobami i słabościami. W przypadku poganina jest to wyraz wiary w Bóstwo Jezusa. Nic więc dziwnego, że Jezus wynagrodził go pochwałą i uzdrowieniem sługi.

Panie, i do mnie powiedz słowo, które zbawi duszę moją. Z wiarą i pokorą setnika przychodzę do Ciebie z mymi słabościami. Tylko Ty jeden możesz je usunąć i dać mi zdrowie i nowe życie.